Więcej zdjęć znajdziecie tutaj, a mi pozostaje tylko powiedzieć, że bardzo żałuję, że Olympus zdecydował się iść w kierunku małych matryc 4/3 …

Żródło: PetaPixel

Specyfikacja techniczna D800:

• 36MP (7360 x 4912 px)
• 100% wizjer
• poprawiony, 51-punktowy AF z rozpoznawaniem twarzy
• sloty na karty CF i SD
• USB 3.0
• ISO: 100-6400. Rozszerzone: 50-25K.
• 3.2″ LCD (prawdopodobnie)
• brak wbudowanego GPS
• Expeed 3
• ma być druga wersja D800, bez filtra AA (to może być interesujące)
• 4 fps, 6fps w trybie DX z opcjonalnym battery pack
• Video: 1080p/30/25/24 i 720p/60/30/25/24
• 86K pikselowa matryca RGB
• wyjście: nieskompresowane HDMI
• wytrzymałość migawki: 200K wyzwoleń

Moje zdanie sprzed paru miesięcy się nie zmieniło:

Jeśli ilość MP się potwierdzi, to mogę z całą pewnością powiedzieć, że ten model mnie w żadnym wypadku nie zainteresuje. Nie dość, że będę potrzebował jakąś potężną macierz do archiwizowania takiej ilości informacji, to przyda się też kilka Maków Pro do obróki tak dużych zdjęć. Zresztą, przebieg mojego D700 jest znikomy, a jakość zdjęć się nie pogorszy …

Pełna recenzja Nokii oraz Windows Phone 7.5 Mango w lutowym wydaniu iMagazine.

Miałem przyjemność ponownie odwiedzić Panoramę Racławicką. Jak już wszyscy wychodzili to prawie biegiem obszedłem całość dookoła i uwieczniłem za pomocą Microsoft Photosynth na iOS do tworzenia panoram — niestety potrzebny jest Silverlight, aby ją obejrzeć.

Bezpośredni link (np. dla iPadowców): Panorama Racławicka

Zdjęcie na górze wpisu ma w oryginale około 4000×1000 px.

If you give your photo away for “credit” then the best possible scenario for you is someone will see your photo, contact you, and ask if they could borrow one of your photos… for credit. Try this… next time you’re at dinner, tell your waiter you’ll tell all your friends how good the service was if he gives you dinner for free.

Przeczytajcie. Całość. Zdecydowanie warto promować ten sposób myślenia, bo to co się dzieje obecnie to śmiech na sali.

Fuji rusza z produkcją limitowanego do 10 tys. sztuk modelu X100. Aparat będzie dostępny w jedynym słusznym kolorze, a na wyposażeniu będzie skórzany pokrowiec, przykrywka na obiektyw, adapter do obiektywu oraz filtr ochronny.

Podoba się Wam? Bardziej niż X-Pro 1?

Informacja prasowa

FUJIFILM Corporation (President and CEO: Shigetaka Komori) is launching a limited release of 10,000 units of the high-end compact digital camera “FUJIFILM X100 BLACK Limited Edition” worldwide. The company has been receiving numerous requests for a black version of X100 since its original launch in March last year.

The package of X100 BLACK Limited Edition contains the camera unit, a genuine leather ever-ready case, a lens hood, an adapter ring and a protective filter. Each package comes with a message card reading a number as proof that it is one of only 10,000 units produced. The model will end its sales when all 10,000 units are sold out.

• Nikon D4 Ethernet tethered shooting hands-on (video)

Miłosz wczoraj opublikował własne spostrzeżenia

Nikon zaprezentował swój flagowy model D4. Jeśli kiedykolwiek będę rozważał „przesiadkę” ze swoich Canonów, to ten model może być za to odpowiedzialny.

D4, chociaż prawie idealnie spełnia moje oczekiwania¹, to niewiele różni się od Canona 1DX — cena obu jest niestety dla mnie nie do zaakceptowania. Miłosz też nic nie pisał o 1DXie, a czekałem na jego słowa na ten temat.

Moją pierwszą reakcją było „a gdzie 23/2.0”?

To była moja druga reakcja. Cena $1700² jest jednak ciut za wysoka za to co on oferuje, w szczególności że zaczynam wkraczać w pole pełnoklatkowych Nikonów i Canonów. Oferuje jednak małe gabaryty oraz design, który po prostu robi wrażenie. W każdym razie mój D700 bez gripa i z maleńką 35-tką nie jest na tyle większy, aby w zasadzie dublować posiadany sprzęt. Gdyby to natomiast była pełna klatka to bez wahania sprzedałbym obecnie posiadany sprzęt.

Jeszcze kilka lat i powstaną matryce zdolne rejestrować obraz przy ekwiwalencie czułości ISO 2048576. Może chociaż zaokrąglać to do łacińskiego kilo? ISO 12800 jako ISO 12k?

Już to dawno stosuję w mowie. Chyba rzeczywiście czas zacząć zaokrąglać również na piśmie. A teraz koniecznie udajcie się do źródła!

Logo: Pochodzi ze strony Fabryka-Pikseli.com.

Fuji w końcu zaprezentowało X-Pro 1 — najnowszy model z serii aparatów wyposażonych w hybrydowe wizjery. Dołącza do X100 oraz nowszego X10, który jest … uboższy od X100. Fuji zatem, dla jasności swojej i swoich klientów, stopniuje modele tak: X-Pro 1, X100, X10. Wszystko jasne.

X100 był opisywany w iMagazine oraz tutaj — pozwoliłem sobie blisko rok temu spisać moje pierwsze wrażenia. Naczelnemy spodobał się tak bardzo, że zanabył takowego bez większego zastonowienia. Czy teraz wymieni na nowszy i lepszy model? X-Pro1 charakteryzuje się matrycą 16MP, niestety w rozmiarze APS-C oraz wymienną optyką. Do kompletu druga generacja wyjątkowego hybrydowego wizjera. Na starcie mają być dostępne trzy obiektywy: 18mm f/2.0, 60mm f/2.4 macro i 35mm f/1.4. Te wartości należy odpowiednio przemnożyć przez 1.5, aby porównać je do pełnej klatki. Fuji oferuje nam zatem  27mm, 90mm i 53mm odpowiednio. Ma być dostępna również przejściówka do szkieł Leici, czyli Zeissy M też powinny pasować.

Cena za tą zabawkę retro nie jest łaskawa dla kieszeni. $1700 to przewidywana cena w USA. Plus po $500 za obiektyw lub $600 za makro. U nas spodziewałbym się takich samych wartości, ale w euro. Ktoś zainteresowany? Bo pełnoklatkowe SLRy wychodzą taniej …

Yours truly na iMagu:

Adobe udostępniło Lightroom 4 jako beta 1 w tym tygodniu i ma sporo nowych funkcji oraz przeprojektowane narzędzia do edycji fotografii — trzeba będzie się od nowa przyzwyczajać i przerabiać workflow.

Nie mogę już się doczekać pełnej wersji! Najbardziej spodobała mi się funkcjonalność związana z geotaggingiem.

(…) całą tą maszynerią można będzie sterować za pomocą tabletów i smartfonów firmy Apple. Wszystko to dzięki przekaźnikowi bezprzewodowemu WT-5, który zapewnia obsługę bezprzewodowych sieci LAN. Przekaźnik obsługuje tryby połączenia HTTP oraz FTP i umożliwia jednoczesne wyzwolenie do 10 aparatów wyposażonych w przekaźnik WT-5. System ten, umożliwia użytkownikom Apple i Nikona wyświetlanie zdjęć wykonanych za pomocą aparatu, na ekranie tabletu (lub telefonu), a także na kontrolę nad podstawowymi funkcjami lustrzanki podczas wykonywania zdjęć i podglądu „na żywo”.

Nikon D4 DSLR Wireless Control Demonstration

Zapowiada się ciekawie. Szkoda tylko, że nie mam w planach zakupu D4.

(via ArtiiPhone)

Nikon Rumors donosi, że już 6. stycznia br. zostanie zaprezentowany najnowszy Nikon D4, który ma stanowić konkurencję dla Canona 1D X. Prezentację dopełni nowy Nikkor AF-S 85mm f/1.8G. Jest również nikła szansa, że pojawi się spodziewany D800 o absurdalnej matrycy z 36MP. W 2012 roku spodziewany jest również Nikon D400 …

Mam tylko nadzieję, że nie szykują się dla mnie kolejne koszty prowadzenia bloga …

Zdjęcia: Nikon D700 | Zeiss Makro-Planar T* 2/100 | Nikkor 35mm f/2D

Szczęśliwego Nowego Roku!

Galeria

Galeria

Klik powiększa zdjęcie.

Vespa uchwycona na Starówce w Warszawie na tle starej kamienicy.

Biały iPod Video 5.5G — siostra mojego czarnuszka.

Srebrny iPod shuffle spersonalizowany cytatem Jimiego Hendrixa — „Music is my religion.”

Zdjęcie zrobione o świcie na trasie Warszawa-Wrocław, przy okazji artykułu Szczyt Nonszalancji*.

Biografia Steve’a Jobsa w twardej oprawie.

SKM-ka odjeżdża z PKP Powiśle.

Premiera nowego modelu Porsche 911.

Mikołaj przyniósł prezent!

Już za tydzień rozpoczyna się interesująca akcja Fotolii — do pobrania będzie 10 plików PSD stworzonych przez 10 artystów, na 10 różnych tematów, a całość będzie się ciągnęło 10 miesięcy. Długo … pewnie zapomnę już po drugim miesiącu. Niemniej jednak dla osób zainteresowanych Photoshopem może być to okazja na poznanie tajniki profesjonalistów.

• Fotolia prezentuje kolekcję Ten

Przy okazji ponownie zapewniam wszystkich, że są to wszystko zdjęcia zrobione iPhonem oraz obrobione za pomocą aplikacji z App Store, najczęściej Camera+ lub Snapseed. Czasami na Instagram wrzucę coś z lustrzanki, ale bardzo rzadko i staram się, aby te zdjęcia nie trafiały do tych wpisów. Tutaj odnoszę się konkretnie do zarzutów jakie mi postawiono przy zdjęciu Lambo. Stało przy al. Krakowskiej w Warszawie, w komisi — ktoś to nawet potwierdzał.

W każdym razie zapraszam do obejrzenia 40 zdjęć, zrobionych iPhonem i „obrobionych” za jego pomocą.

Galeria

StudioNeat, twórcy Glifa, wydali dwa akcesoria dla niego. Pierwszym jest The Ligature, który jest metalowym uchwytem umożliwiającym przypięcie Glifa na przykład do kluczy. The Serif to z kolei ciekawy element, który dodatkowo poprawia stabilność iPhone’a w Glifie. Komplet akcesoriów kosztuje $12. W połączeniu z Glifem musimy wyłożyć $30 lub kupić go za pomocą polskiego dystrybutora, który niestety jeszcze nie ma wspomnianych akcesoriów.

• +Pack za $12

• Address is Approximate na Vimeo

Lone Tree Yellowstone — Anita Erdmann

Więcej niesamowitych zdjęć spośród tegorocznych kandydatów do konkursu NG możecie zobaczyć tutaj:

• National Geographic Photo Contest 2011 – The Big Picture

• Smaller and lighter than D700
• Resolution: 7360×4912 (36MP)
• CF+SD memory card slots
• Slightly larger display
• Excellent video quality, better than D3s
• Video modes: 1080p/30/25/24 and 720p/60/30/25/24
• AF identical to D3/D700

Jeśli ilość MP się potwierdzi, to mogę z całą pewnością powiedzieć, że ten model mnie w żadnym wypadku nie zainteresuje. Nie dość, że będę potrzebował jakąś potężną macierz do archiwizowania takiej ilości informacji, to przyda się też kilka Maków Pro do obróki tak dużych zdjęć. Zresztą, przebieg mojego D700 jest znikomy, a jakość zdjęć się nie pogorszy …

• Nikon Rumors, a tutaj jeszcze więcej informacji

Przypominam, że kliknięcie w zdjęcie powiększa je do 800px, o ile okno przeglądarki na to pozwoli.

Pierwszy przystanek — Jezioro Mokre

Zbliżając się do celu podróży, zatrzymaliśmy się nad Jeziorem Mokrym w miejscowości Zgon z dwóch powodów. Po pierwsze, trzeba było zanabyć niezbędne zapasy w pobliskim sklepie spożywczo-alkoholowo-chemiczno-oponiarskim¹, a po drugie widok był zdumiewający — jezioro płaskie niczym stół, w powietrzu braku jakiegokolwiek ruchu … jakby wszystko zastygło w oczekiwaniu.

Gałkowo — Knajpa u Targowiczan

Celem podróży było Gałkowo, w którym znajduje się Stadnina Ferenstein, restauracja oraz pokoje gościnne. Całość utrzymana jest w staromazurskim stylu, przy czym Dwór Łowczego, w którym mieści się restauracja, wpisany jest do listy zabytków² — proces odrestaurowywania XIX-wiecznego budynku został zakończony w 2007 roku.

W pobliżu Gałkowa jest sporo atrakcji, do których da się dojechać samochodem, ale znacznie przyjemniej zrobić sobie po prostu spacer. W Kadzidłowie znajduje się Park Dzikich Zwierząt, a w Wojnowie drewniana Cerkiew i Klasztor Staroobrzędowców — wszystko w promieniu paru kilometrów.

Widok z drewnianego mostu nad rzeką przepływającą obok Wojnowa.

Okoliczne pola pomiędzy Gałkowem i Wojnowem.

Knajpa u Targowiczan ma przede wszystkim pyszne śniadania — w szczególności polecam jajecznicę na boczku, która jest po prostu boska. Pozostałe dania, czy na obiad czy kolację, są również bardzo smaczne i nie mam im nic do zarzucenia. Słaby jest jedynie wybór ryb³ oraz win sprzedawanych na kieliszki, gdzie do wyboru w zasadzie mamy jedynie Australię.

Pokoje oraz apartamenty są na tyle wygodne i dobrze wyposażone, że tylko najbardziej wymagający luksusów mogą mieć jakiekolwiek zastrzeżenia. To co nas urzekło w tym miejscu to przede wszystkim głucha cisza i zatrzymany czas. Nikt się nie śpieszy, nikt nigdzie nie goni. Wieczorami słychać szczekanie psów znajdujących się kilometr dalej … przy lekko uchylonym oknie. Nie ma szumu przejeżdżających samochodów ani pędzących na złamanie karku motocykli. To idealne miejsce na wypoczęcie i zrelaksowanie się.

Mikołajki

Mikołajki leżą niecałe 40km od Gałkowa i puste chodniki, pełne w sezonie, szokują.

Doszliśmy do wniosku, że w tym „więzieniu” stojącym na wodzie, zamykają niegrzecznych rybaków … przepraszam … wędkarzy.

Spokój i cisza — tylko niektóre knajpy, puby czy restauracje są otwarte.

Życie miejscowych toczy się dalej.

Niespodziewanie wyszło słońce!

Hotel Zamek Ryn

W Rynie znajduje się przepięknie odrestaurowany zamek. Zdecydowanie najciekawszym jego elementem jest dziedziniec, który został zadaszony, dzięki czemu dostępny jest przez okrągły rok. Niestety nie ma możliwości zwiedzania całości jeśli nie jest się gościem hotelowym — przewodnik oprowadza turystów jedynie w sezonie.

Park Dzikich Zwierząt w Kadzidłowie

Do Kadzidłowa dojedziecie jedynie drogami nieutwardzonymi, ale 30-minutowy spacer z Gałkowa nie jest wysiłkiem. Park Dzikich Zwierząt warto zwiedzić z przewodnikiem, który poinformuje Was, które zwierzaki można dotykać, a które mogą Wam odgryźć palce. Niektóre ponoć też połykają w całości … Dwukilometrowy spacer wśród natury po 100 ha terenie to obowiązkowa pozycja do odhaczenia.

Wiele zwierząt trafia do parku po różnych życiowych przygodach. Powyższy Bielik nigdy już nie poleci po tym jak nurkując za zwierzyną trafił na przewody wysokiego napięcia i uszkodził sobie skrzydła.

Wiele lat temu zacząłem wspierać WWF, a przede wszystkim akcję przywrócenia Rysi do ich naturalnego środowiska. Nigdy jednak nie spodziewałem się, że na żywo zobaczę jak są przystosowywane do życia na wolności, aby następnie zostać wypuszczone w dziki świat … Miło dowiedzieć się, że ktoś sobie jednak zadaje trud i że wsparcie nie idzie na marne.

Wataha wilków w nocy wypuszczana jest na otaczający park, zamknięty obszar celem odstraszania zwierzyny łownej i ludzi mających niecne cele.

Polecamy!

• Midnight Sun by Scientifantastic

• How does the iPhone 4S camera stack-up against other cameras?

Polecam wszystkim pasjonatom fotografii wybrać się do Blue City, na poziom +2 i koniecznie obejrzeć wystawę Thomasa Höpkera, o której pisałem przed paroma dniami. Warto. Zdecydowanie warto.

Thomas to osoba na środku poniższego zdjęcia fotografująca swoich widzów — niesamowite jest to, że fotografuje w dniu należącym do niego. Tradycja nakazuje, że to on powinien być obiektem zainteresowania fotoreporterów.

• The Water na Vimeo

W przyszyłym tygodniu rozpoczyna się kolejna wystawa na korytarzach Blue City, przed Leica Store. Ostatnia była niesamowita, więc nie sądzę, aby ta była gorsza. Warto przyjść na godzinę 19:00 pierwszego dnia ze względu na dodatkowe, mówione atrakcje …

Informację otrzymałem telefonicznie, szykując się do uśpienia komputera. Moje oczy natychmiast powędrowały do Twittera, palce przescrollowały go do góry, a głowa nie była w stanie tego zaakceptować. Nie znałem tego człowieka, nie poznałem jednego z największych, jeśli nie największego, wizjonerów naszych czasów. Osoby porównywanej do najgenialniejszych — do Einsteina, Picassa … Edisona. Pomimo tego, ten człowiek odmienił moje życie. Wpłynął na cały świat! Nauczył patrzeć na niego w inny sposób, doceniać pewne jego walory, jednocześnie pomijając inne. Przez ostatnie cztery lata z groszami wiele się w moim życiu zmieniło, a ciąg zdarzeń zaczął się od iPoda … A smutek po stracie Steve’a jeszcze nie minął.

Gdyby nie Jobs, nie zacząłbym pisać. Nigdy nie założyłbym bloga, nigdy nie kupił swojego pierwszego Maka. Nie zdecydowałbym się również na pisanie do iMaga, dzięki któremu poznałem wiele wspaniałych ludzi. Nie miałby dzisiaj konta na Instagramie, nie interesowałbym się iPhonografią. Część z Was pomyśli sobie, że delikatnie przesadzam … ale piszę całkowicie szczerze. To właśnie iPod urzekł mnie swoją prostą, brakiem konieczności zarządzania muzyką. iPhone tylko wzmocnił te odczucia, a OS X je ugruntował. Dzisiaj jestem w miejscu, w którym czuję się znakomicie, jestem szczęśliwy i przede wszystkim kocham to co robię.

Steve nie wypłynął tylko na mnie — miliony osób na całym świecie dały upust swoim uczuciom publicznie, składając kwiaty, wnosząc toasty, tweetując, pisząc statusy, rysując komiksy. To są ludzie, którzy zostali w jakiś sposób przez Niego dotknięci. Każdy ma swoją własną historię do opowiedzenia, każdy inną. Podzielcie się nimi.

Here’s to the crazy one. The misfit. The rebel. The troublemaker. The round peg in the square hole…

Polecam spacer do Blue City celem obejrzenia magicznych zdjęć Kacpra Kowalskiego — jego prace wiszą na korytarzach centrum handlowego przed Leica Store. Tematem jest powódź Sandomierza z 2010 roku. Mnie trzy z tych zdjęć powaliły na kolana.

Jeśli przypadkiem nie macie możliwości obejrzenia ich na żywo, to możecie znaleźć fotografie Kacpra na jego stronie internetowej.

• Kacper Kowalski Aerial Photography

Nikon 1

Nowy system Nikona, z bagnetem o tej samej nazwie, składa się z dwóch modeli — V1 i J1, czyli modeli odpowiednio bardziej i mniej pro. Po szczegółowy opis szczegółów technicznych odsyłam do Miłosza⁵. Najważniejsze, że produkt wygląda bardzo solidnie, sprawia wrażenie bardzo dobrze wykonanego, a w środku znajdziemy sporo nowinek technicznych, włączając w to hybrydowy system AF, który wg. Nikona jest szybszy od tego w D3x. Funkcjonalność oprogramowania również ma kilka interesujących funkcji, w tym coś co nazywa się Motion Snapshot — aparat nagrywa sekundę materiału przed i po zrobieniu zdjęcia. Harry Potter anyone?

Niestety całość jest skazana na umiarkowany sukces, jeśli przypadkiem nie porażkę. Matryca o wielkości 13.2 x 8.8 mm⁶ to pierwszy problem. Nie wiem kto zdecydował o wsadzeniu jej do tego systemu, ale podejrzewam właśnie marketingowców. Mogli stracić trochę na sprzedaży modeli D3100/D5100, ale klienci Ci prawdopodobnie pozostaliby przy marce, przesiadając się na modele bezlusterkowe. W obecnej sytuacji będą nadal szukali spełnienia u konkurencji. Nikon 1 jest oczywiście kierowany do grupy przesiadającej się z kompaktów na wyższe modele, ale skoro mają wydać niemałą kwotę na nową cyfrówkę, to czemu nie brać od razu czegoś ze znacznie większą matrycą? PEN Oly’ego? Panasonic? Samsung?

Drugim problemem są obiektywy. Zoomy w ofercie muszą być, ale dlaczego nie ma nic więcej? Dlaczego nie ma jasnych stałoogniskówek? 35 mm? 50? Chociaż z drugiej strony, przy głębi ostrości od metra do nieskończoności na pełnej dziurze … nie ma to większego znaczenia. Niby jest Nikkor 10 mm f/2.8⁷ … Ale chyba najważniejszy jest fakt, że obiektywy można zamówić w czterech lub pięciu kolorach, zależnie od model. Różowy też jest.

Jestem tak zdegustowany tym produktem, że aż nie wiem co napisać. Dział marketingu kolejny raz pokazuje, że rządzi korporacjami i robi to bardzo nieumiejętnie. Widać, że Nikon włożył w ten produkt ogromne pieniądze — jakość wykonania, ilość akcesoriów, dbałość o szczegóły, nowy AF … Nie zmienia to jednak faktu, że rozmiar matrycy kompletnie dyskwalifikuje ten aparat. Wspominałem już o cenie? $900. Czytajcie mi z ust: dziwięć-set-dolarów-amerykańskich. Czy kiedyś doczekamy się podobnego modelu z pełną klatką? A może APS-H w najgorszym wypadku? Kiedy ktoś w końcu zrozumie, że są ogromne ilości użytkowników lustrzanek, którzy nie chcą dublować swoich szkieł? No i kiedy w końcu ktoś spróbuje wejść na teren Leici?

Proszę producentów, którzy wypuszczają zdjęcia prasowe o dostarczanie wersji PNG z przeźroczystym tłem!

Idealny temat na cinegraph, ale moment minął nim otrząsnąłem się z szoku.

Galeria

Stali czytelnicy wiedzą, że wyposażyłem się w Glifa jak szybko się dało, jeszcze w okresie, w którym można było go kupić tylko poprzez Kickstarter, na którym rozpoczął swoją karierę. Dzisiaj śpieszę poinformować, że pojawił się polski dystrybutor tegoż gadżetu, a cena nie jest szokująca — wynosi 89,99 PLN brutto (lub 80,99 PLN za sztukę przy zamówieniach powyżej 2 szt.). Drożej niż jak go kupowałem podczas zbierania funduszy, ale bez tragedii — transport, marża i podatki robią swoje niestety. Mam teraz tylko nadzieję, że szybko pojawi się wersja pod iPhone’a 5 po premierze tego ostatniego …

• The Glif Polska

fot. Tomasz Ślesicki

fot. Paulina Wierzgacz

fot. Krzysztof Korzeniec

Galeria zdjęć z wernisażu

]]> http://www.makoweabc.pl/2011/08/wernisaz-wystawy-moment-jest-tylko-jeden-w-leica-gallery/feed/ 8 http://www.makoweabc.pl/2011/07/moment-jest-jeden/ http://www.makoweabc.pl/2011/07/moment-jest-jeden/#comments Fri, 29 Jul 2011 22:51:16 +0000 Moridin http://blog.moridin.pl/?p=6153 Wziąłem udział w konkursie Leici i takie oto zaproszenie dzisiaj do mnie dotarło. Szans nie mam oczywiście żadnych -- niektóry zgłoszenia powalały na kolana, a ja na dodatek zupełnie nie specjalizuję się w street.

Do zobaczenia jeśli też się wybieracie ...

Wziąłem udział w konkursie Leici i takie oto zaproszenie dzisiaj do mnie dotarło. Szans nie mam oczywiście żadnych — niektóry zgłoszenia powalały na kolana, a ja na dodatek zupełnie nie specjalizuję się w street.

Do zobaczenia jeśli też się wybieracie …

]]>

Galeria

Nashville

Jeśli chcecie z jakiegoś powodu nadać swoim zdjęciom wygląd tych Instagramowych bez samego Instagrama, to wystarczy skorzystać z paczki filtrów Daniela Boxa do Photoshopa.

• Instagram Filters as Photoshop Actions

Najbardziej oczywiście zainteresowała mnie ta pierwsza, ze względu na genialne zdjęcia Marka, którymi możemy ustawić jako tła.

Marek o fotografii

Właściwie to nigdy nie zastanawiałem się nad tym, jakie okoliczności pchnęły mnie w ramiona fotografii. Pamiętam swój pierwszy aparat, mam go zresztą do dziś. Była to prosta Vilia z obiektywem 40/4, którą dostałem w prezencie pierwszokomunijnym. Pamiętam też, że nikt mi wtedy nie powiedział o konieczności wywoływania negatywów – moją pierwszą zapełnioną rolkę od razu wyjąłem z kasetki, ciekaw efektów. Z tej sesji ocalało tylko kilka zdjęć…

Po wielu latach mniej lub bardziej świadomego fotografowania prostymi kompaktami przyszedł czas na lustrzankę. Pod koniec lat 90-tych kupiłem Nikona F70. No i się zaczęło – obudził się we mnie fotograf-gadżeciaż. Sukcesywnie kompletowałem obiektywy i akcesoria. W mojej kolekcji pojawiła się cudowna manualna lustrzanka Nikon FM2n. Niedługo potem wymieniłem Nikona F70 na F100 (mam go do dziś). Co do obiektywów, to pomijając kiepskie zoomy z zestawów, zacząłem używać 3 niezłych jak na tamte czasy (i moje możliwości finansowe) Nikkorów: 20/2.8D, 50/1.8 i Micro 105/2.8D. Ponieważ fotografowałem głównie na niskoczułych pozytywach (Velvia 50 i Provia 100f), niezbędny był porządny statyw. Używam wielkiego zielonego Manfrotto z głowicą 410. Pokrętła w tej głowicy nie pozwalają na szybkie kadrowanie, ale za to głowica jest bardzo precyzyjna, co przydaje się głównie w makrofotografii. Zalety zwartej i kompaktowej budowy ujawniają się natomiast przy okazji przedzierania się przez krzewy i gałęzie.

W plecaku ze sprzętem mam też zestaw filtrów, kabelków różnego rodzaju i innych niezbędnych akcesoriów. Szczególnie przydatny jest specjalny pierścień, dzięki któremu na obiektywie 105mm mogę zamocować odwrotnie obiektyw 50mm. Taki zestaw daje odwzorowanie 2:1, zrobiłem nim kilka zdjęć szronu, rosy i różnych żyjątek. Wadą jest niewielka głębia ostrości i mała odległość ostrzenia.
Do tego typowo analogowego zestawu dorzuciłem też jakiś czas temu Nikona D80. Wygoda korzystania z „cyfrówki” spowodowała, że mój zapas Velvii od kilku lat leży ukryty głęboko w lodówce…

Rozgadałem się o sprzęcie, ale to tylko jeden z aspektów tego hobby. Ważniejsze jest coś innego – możliwość poznawania ciekawych miejsc, ciekawych roślin i zwierząt i, co najważniejsze, ciekawych osób. Szczyt mojej aktywności fotograficznej przypadł na czas studiów 10 lat temu. Zawiązała się wtedy grupa pasjonatów powiązanych z raczkującymi wtedy w Internecie serwisami fotograficznymi. Ta grupa utworzyła się samoistnie spośród najbardziej aktywnych amatorów wyjazdów i spotkań w plenerze. Nazywaliśmy się dosyć prosto – „Plenerowicze”. Spotykaliśmy się kilka razy w roku w różnych rejonach Polski. Szukaliśmy miejsc atrakcyjnych, dzikich i raczej niezamieszkanych. Potrzebna nam była tylko baza wypadowa, w której w bardzo miłej i wesołej atmosferze czekaliśmy często na pierwsze promienie słońca, rozszerzając przy okazji swoje artystyczne horyzonty. W przeciwieństwie jednak do Witkacego, posiłkowaliśmy się wyłącznie wyrobami rodzimych destylarni i gorzelni…

Tradycją Plenerowiczów stały się też wieczorne slajdowiska, na których prezentowaliśmy swoje prace z poprzednich plenerów. Motywowaliśmy się wzajemnie i wymienialiśmy doświadczeniem. Konieczność komponowania obrazu już w wizjerze, bez możliwości późniejszej obróbki wiele nas wszystkich nauczyła. Grupa rozwijała się sukcesywnie, a poszczególni jej członkowie zaczęli święcić tryumfy w konkursach fotografii i diaporam. Zorganizowaliśmy też wspólną wystawę prezentowaną we wrocławskim Art Hotelu (www.fotoklimaty.prv.pl).

Niestety z czasem różne koleje losu i tak zwana proza życia oderwały mnie od Plenerowiczów. Patrząc z perspektywy 10 lat, był to najlepszy okres mojej przygody z fotografią przyrodniczą.

Dzisiaj fotografuję zdecydowanie mniej, nie mam już czasu na wyjazdy w teren. Jednak za każdym razem, kiedy uwieczniam na cyfrowej już błonie swoje rosnące w ekspresowym tempie dzieci, kiedy odgrywam rolę fotografa ślubnego albo zwykłego tylko imprezowego pstrykacza wiem, że ta pasja ciągle we mnie siedzi i wiem też, co będę robił na starość…

Marek o programowaniu

Z wykształcenia jestem informatykiem, skończyłem Politechnikę Wrocławską. Jednak nie nazwałbym siebie programistą – od samego początku pasjonowała mnie grafika komputerowa. Fotografia również wpasowywała się w te zainteresowania. Sam zajmuję się obróbką moich zdjęć, sam przygotowuję grafikę do moich aplikacji. Jednak pomimo tego, że nie byłem pełnowymiarowym programistą, miałem w pracy styczność z różnymi językami programowania. Pomysł na założenie konta deweloperskiego przyszedł w gorącym okresie rozkwitu popularności iPhone i AppStore. Już wcześniej miałem styczność z produktami Apple i chyba złapałem bakcyla. Postanowiłem zaryzykować i poświęcić trochę deficytowego towaru – czasu.Aplikacja Nature’s Beauty Wallpapers powstała na próbę, miała być balonem testowym całej procedury tworzenia i sprzedawania aplikacji w AppStore. Przy okazji też uczyłem się środowiska XCode. Wiedziałem, że nie dam rady stworzyć np. skomplikowanej gry, dlatego postawiłem na prostotę aplikacji i bogatszą treść. Patrząc teraz wstecz, mimo wszystko popełniłem sporo błędów. Pierwsza wersja aplikacji była dosyć kiepska… Jednocześnie jednak sporo się nauczyłem i aktualna wersja wygląda i działa już tak, że chyba nie muszę się jej wstydzić. Co więcej, mam nadzieję, że zdjęcia i opisy tam umieszczone dobrze promują Polskę i piękno jej przyrody w świecie.

Po Nature’s Beauty Wallpapers dużo czasu poświęciłem grze Quadratus. Quadratus to projekt, który swoje początki miał na studiach. W ramach zaliczenia jednego z przedmiotów napisałem grę o podobnych zasadach. Odświeżyłem teraz stare algorytmy, zmieniłem stronę graficzną i napisałem grę, która ostatecznie dość długo utrzymywała się na pierwszej stronie listy What’s Hot amerykańskiego AppStore (w kategorii gier planszowych).

Zabawa w deweloperkę, bo tak to ciągle traktuję, pasjonuje mnie coraz bardziej. Takie hobby ma wiele zalet, ale chyba największą z nich jest to, że mam teraz świetny pretekst do kupowania najnowszych zabawek Apple. Swoją drogą sukcesywnie przenoszę się w świat Apple również na polu zawodowym. Pracuję też nad kolejną aplikacją, ale o tym na razie sza…

Galeria wybranych zdjęć wraz z opisami

Pasikonik zielony (Tettigonia viridissima). To jest moja ulubiona tapeta, używam jej na iPhone razem z dzwonkiem „świerszcze”. Świetnie pasują do siebie. Zdjęcie zrobiłem na łące wczesnym przedpołudniem. Słońce rozświetliło nóżkę tego pasikonika, nadając jej piękny bursztynowy kolor.

Patrząc na to zdjęcie utwierdzam się w przekonaniu, że piękne sceny natury są często chwilowe i potrzeba sporej dawki szczęścia, żeby to piękno zauważyć. To zdjęcie zrobiłem na łące pod Śnieżką. Było krótko po wschodzie słońca, siedziałem w mokrej trawie i przez wizjer obserwowałem kropelki rosy. Nagle jedna z traw zaczęła się pochylać pod ciężarem wędrującej biedronki. Zrobiłem zdjęcie… Chwilę później biedronki już nie było, a rosa całkowicie odparowała w promieniach słońca.

Biedronka siedmiokropka (Coccinella septempunctata) to chrząszcz z rodziny biedronkowatych, powszechnie występujący w Europie. Na zdjęciu widać jedną z kilku biedronek występujących w Polsce, potocznie nazywanych bożą krówką. Biedronka odżywia się mszycami oraz innymi szkodnikami roślin, z tego powodu jest mile widziana u ogrodników. Dorosła biedronka zjada kilkadziesiąt mszyc dziennie, a larwa zjada kilkaset mszyc w czasie swojego rozwoju.

Śnieżyca wiosenna (Leucojum vernum) w rezerwacie „Śnieżycowy Jar” pod Poznaniem. Zdjęcie powstało bardzo wczesną wiosną podczas padającego śniegu. Śnieżyca wiosenna występuje w stanie dzikim w środkowej i południowej Europie z wyjątkiem obszaru śródziemnomorskiego. W Polsce rośnie głównie w Sudetach i Karpatach, szczególnie obficie w Bieszczadach, na wysokości 530-1180m n.p.m. Koło Poznania powstał rezerwat Śnieżycowy Jar, gdzie można obserwować tę roślinę w jej naturalnym środowisku. Cała roślina jest lekko trująca. Roślina objęta jest w Polsce ochroną gatunkową.

Mak polny (Papaver rhoeas) występuje dziko w wielu krajach europejskich, również w Polsce jako pospolity chwast pól uprawnych. Posiada wysokie do jednego metra rozgałęzione i owłosione łodygi. W medycynie ludowej odwar stosuje się m.in. przy kaszlu i chrypce.

Rosiczka okrągłolistna (Drosera rotundifolia L.), zwana też rosą słoneczną. Roślina jest na pierwszy rzut oka dość niepozorna, ale oglądana w zbliżeniu okazuje się być bardzo piękną. Jest drobna, jej średnica mierzy zazwyczaj kilka centymentrów, a jej liście (widoczne na zdjęciu) mają średnicę ok. 1cm. Rosiczka jest jednak rośliną drapieżną. Małe owady, zwabione czerwonymi błyszczącymi kropelkami słodkiej cieczy siadają na liściach i już tam zostają, unieruchomione tą lepką substancją. Powoli liść się zamyka, rozpuszczając ciało owada kwasem mrówkowym. Po strawieniu ofiary liść otwiera się i znów czeka na nieostrożnego owada… Stanowisko rosiczki można znaleźć na torfowiskach, bagnach, wilgotnych wrzosowiskach oraz u brzegu dystroficznych jezior. Ta roślina jest objęta w Polsce ścisłą ochroną gatunkową.

Rogaliński Park Krajobrazowy – ten park krajobrazowy został utworzony celem ochrony największego w Europie skupiska wielowiekowych dębów szypułkowych. Liczy sobie ok. 2000 dębów, z których najpotężniejsze mają pnie o obwodzie sięgającym 9m, a wszystkie o obwodzie powyżej 2m są chronione.Widok starych dębów, oszronionych i otulonych mgłą, wynagrodził wszystkie wyrzeczenia związane z nocną podróżą i długim marszem w temperaturze poniżej -15°C.

Prezent od Marka — kody dla Quadratus HD

• AT64L7KHLWNE
• RFMELTMK7EXX
• WJ39KJXRHWXK
• PJ7KY9EHAFHX
• 6R49LAJFAN9K

Proszę o zostawienie informacji w komentarzach który kod wykorzystaliście — ułatwicie życie innym i będzie Wam też miło jak własne będzie ułatwione.

• Link do strony Demarca

Jest to połączenie Instagram, Color, Path i (…) With.

Nie jest też pewny czy będzie to osobna aplikacja czy połączy się z Facebook.app, który zostanie przebudowany do tego celu — różne screeny wskazują na to, że mogą pójść w obu kierunkach.

• Behold: Facebook’s Secret Photo Sharing App

fot. TechCrunch

TechCrunch zdobył materiały dotyczące „niesamowicie wyglądającej” aplikacji Facebooka, która stanowi połączenie Path, Instagram, Color i With¹. App jest obecnie wolnostojącym projektem, ale są sygnały, że może zostać zintegrowana z Facebookiem dla iPhone oraz z główną stroną FB. TechCrunch jest w posiadaniu ponad 50 MB danych na jej temat i obecnie trwa ich sortowanie. Zapowiedzieli też, że jutro pojawi się więcej informacji na ten temat.

Dziwię się, że tak długo im to zajęło. Facebook to w końcu jeden z największych zbiorów zdjęć na świecie i pomimo, że głównie chodzi o dzielenie się nimi z naszymi znajomymi to przecież można wybrane lub wszystkie galerie użytkownika otworzyć na świat za pomocą ustawień prywatności. Ciekawe jak będzie wyglądał ToS.

A tymczasem Flickr dalej nic nie robi …

• Exposed: Facebook’s Secret iPhone Photo Sharing App (Which Looks Amazing)

fot. AFP

Na południu Chile wybuchł wulkan, powodując konieczność ewakuowania ponad 3.500 osób. Kolumna gazu i pyłu sięga ponad 10 km …

Zapraszam do obejrzenia pełnej galerii na Denver Post — warto obejrzeć każde z 41 zdjęć i przeczytać opisy.

• Photos: Puyehue Volcano Erupts in Southern Chile

Zapraszam do jednego z najbardziej niesamowitych filmów poklatkowych jakie w życiu widziałem.

Dzisiaj cofam te słowa! „The Mountain” to zdecydowanie drugi najlepszy film poklatkowy, który oglądałem, a na najlepszy, najbardziej niesamowity, najzajefuckenbiściejszy zapraszam tutaj:

„The Artic Light”

Pytam się zatem: co, poza matrycą, jest w nim „świetnego”? Co ma takiego nadzwyczajnego? Hybrydowy wizjer? Biometryczne czujniki dostosowujące uchwyt do fotografa? Wbudowany laser do zabijania terrorystów?

Cena „uliczna” ma być, zgodnie z informacjami sprzed paru dni, trochę niższa na poziomie $7K, co nie zmienia faktu, że jest droższa od potencjalnie najlepszych lustrzanek na świecie — Canonów z serii 1D i Nikonów z serii D3.

Engadget opublikowało zdjęcia bliżej nieokreślonego modelu HTC, który w opcjach aparatu chwali się możliwością zapisu do trybu RAW. Matryca ma mieć 12 MP i już nie jest wielkości główki od szpilki … tylko dwóch.

Patrząc na zdjęcia jakie można zrobić iPhonem i popularność jaką się charakteryzuje, chociażby na podstawie ilości zdjęć uploadowanych na Flickr, nie dziwi mnie, że ta nisza będzie się rozwijała szybciej niż jesteśmy w stanie wypowiedzieć supercalifragilisticexpialidocious. Telefon komórkowy ma tą zaletę, że mamy do prawie zawsze ze sobą … Zasadnicze pytanie jednak brzmi: który z producentów software’u do obróbki zdjęć¹ będzie nadążał z wprowadzaniem obsługi kolejnych, pojawiających się jak grzyby po deszczu, modelu komórek? Trzeba przecież zadbać o jakość, podstawowe wsparcie formatu i ewentualne przygotowanie odpowiednich profili … iPhone pewnie będzie je miał, jeśli kiedykowiek otrzyma taką funkcjonalność …

Źródło i zdjęcie: Engadget.com

Miłego weekendu!

Samsung NX10 Limited Edition

Samsung NX10 dotarł do mnie trzy tygodnie temu z trzema obiektywami, przy czym dwa mnie najbardziej zaintrygowały, a trzeciego nawet nie wyjmowałem z pudełka. Pierwszy to szeroki 20 mm f/2.8 typu pancake, a drugiemu prawie-standard 30 mm f/2 — po przeliczeniu na pełną klatkę odpowiednio mamy 30 mm i 46 mm. Sam aparat ma matrycę 14.6 MP o rozmiarze APS-C, czyli taką jaką Fuji X100, Nikon D7000 czy Canon 60D — brakuje mu za to lustra i wizjera optycznego. Do wyboru pozostaje korzystanie z elektronicznego odpowiednika lub ekranu AMOLED.

Aparat jest przede wszystkim mały i nadzwyczaj dobrze wykonany. Obudowa sprawia bardzo solidne wrażenie, znacznie lepsze od mniejszego brata, modelu NX100, który jest stanowczo zbyt plastikowy. Całość leży poprawnie w ręce i swobodnie mieści się do większych kieszeni. Oczywiście istnieje możliwość montażu „dużych” obiektywów, ale wtedy rozmiarami (głębokością) zbliżamy się do normalnych aparatów. Cena jest również bardzo konkurencyjna — z kitowym obiektywem¹ można go już kupić w rejonie 2 tys. PLN — dwa razy taniej od Fuji i w zbliżonej cenie do Olympusa z serii PEN, który jednak ma sporo mniejszą matrycę.

Obiektywy, które testowałem, charakteryzują się kilkoma cechami: są jasne, tanie i plastikowe. Ta ostatnia cecha może trochę odstraszać, ale nie sprawiają wrażenia jakby miały się zaraz rozlecieć. Stałki są w miarę proste w konstrukcji i nie miałem większych zastrzeżeń do sposobu ich rysowania — bokeh wprowadza trochę niepokoju momentami, ale nie ma tragedii. Na każdym dodatkowo znajduje się przycisk, który nie był wykorzystywany przez NX10 — więcej na temat jeśli w moje ręce wpadnie NX11, z którym on współpracuje.

Aparat utrwala całkiem przyjemne zdjęcia — przynajmniej w formacie RAW — na kartach SD. Jedno waży średnio 25 MB, więc przygotujcie sporej pojemności karty … na 8 gigowego Sandiska zmieściło mi się zaledwie 280 zdjęć. Same fotografie powinny być bardzo porównywalne do aparatów typu Canon 600D — zresztą zerknijcie sobie na DxO Mark obu aparatów. Myślę, że realnie nie należy wykraczać poza ISO 800, chyba że chcemy się zdecydować na B&W — dotyczy to zresztą wielu aparatów w tej klasie.

Autofocus działa całkiem sprawnie — na pewno lepiej niż w moim Panasonicu LX3. Szału oczywiście nie ma, ale jest poprawny. Aparat za to ma kolosalną przewagę nad Fuji, która spowodowała, że system bardzo przypadł mi do gustu — ostrzenie ręczne działa genialnie! Po przełączeniu aparatu w tryb MF, jak zaczynamy kręcić mechanicznym pokrętłem na obiektywie to NX10 automatycznie robi zbliżenie obrazka na LCD, aby można było precyzyjnie określić punkt ostrości. Całość powraca do pokazywania pełnego kadru po muśnięciu spustu migawki. Mechanika jednak znacząco wpływa na wyczucie — nie jest może tak łatwo złapać właściwą odległość jak w lustrzance z dobrym wizjerem, ale w każdym razie sprawuje się to o niebo lepiej niż w Fuji.

W aparacie bardzo zabrakło jednej funkcji — interwalometru, aby ułatwić robienie filmów poklatkowych. Jest co prawda opcjonalnie dostępny wężyk, ale niestety bez elektroniki pozwalającej ustawić interwałów, aby cierpliwie poczekać na zakończenie robienia serii zdjęć.

W tym roku ma się jeszcze ukazać jeden ciekawy obiektyw do serii NX: 85mm f/1.4 — w komplecie z powyższymi można stworzyć ciekawy i kompaktowy zestaw mieszczący się do dwóch większych kieszeni.

Warsaw Time Lapse

Wersja HD dostępna jest tutaj.

Niestety, jako że Final Cut Pro lubi ciągłe renderowanie, to czasami praca z nim to męka — nie mogę doczekać się nowej wersji. Najczęściej widziane okno dialogowe:

W każdym razie właśnie pracuję nad ambitniejszą wersją — powinna być jeszcze dzisiaj, najpóźniej jutro. Przy okazji napiszę też więcej spostrzeżeń na temat samego aparatu.

Warsaw

Wersja HD dostępna tutaj.

• 2011/05/26 – Ruiny w Konstancinie

P.S. Jak Wam nieodpowiada muzyka to ją wyłączcie — ustawienie zostanie zapamiętane.

Nieprzytomny, zapraszam do kilku wybranych zdjęć … więcej później:

D700, 14-24 @ 14mm, f/2.8, ISO 4000

D700, Zeiss ZF 2/100, f/2, ISO 5600

D700, Zeiss ZF 2/100, f/2, ISO 1000

World Entertainment News Network, a news and photo agency, announced this month that it had become the “exclusive photo agency partner” of Twitpic, a service with over 20 million registered users that allows people to upload images and link to them on Twitter.

A konkretnie to ostrzegałem tutaj i tutaj pisałem o Flickr. Dzisiaj chyba tylko Mobypicture pozostaje …

• Fine Print Blurs Who’s in Control of Online Photos

A skąd wiem, że najlepsza? Kto o normalnych zmysłach dowaliłby cenę z księżyca gdyby to cacuszko nie odstrzeliło całej konkurencji wraz ze średnim formatem, który kosztuje raptem kilkaset dołków więcej?

Miłosz zastanawia się do kogo ten produkt jest skierowany:

Fotografów ślubnych zainteresowanych APS-C nie znam (i ośmielę się stwierdzić, że rozpiętość tonalna nie będzie miała tu nic do rzeczy). Reporterzy, którym APS-C wystarczy (lub nawet będzie ona korzystna ze względu na przelicznik ogniskowych), będą mogli zaopatrzyć się w równie szybki (jeśli nie szybszy) aparat za znacznie mniejsze pieniądze (Canon 7D kosztuje na tym samym rynku $1999).

Odpowiedź jest banalnie prosta — do Ferrari FXX Owners Club. To jest mała grupa ludzi, która kupiła samochód kosztujący więcej niż wahadłowiec, jednocześnie nie mając praw zabrać tego samochodu do domu. To jest model przeznaczony tylko na tor i wszystkie sztuki są garażowane w Maranello przy torze. Ponoć można od czasu do czasu umówić się, aby przejechać się po nim. To Ci właściciele wieczorami spotykają się w lokalnym pubie, gdzie piwo kosztuje tyle co średnia miesięczna sprzątaczki prezesa w KGHM¹, i opowiadają o tym jak ich samochód jest szybszy o 0.01s w zakręcie od 911 GT2 RS. Teraz przynajmniej będą mieli drugi temat do rozmów …

• Sigma SD1 – dla kogo?

fot. Stefanie Gordon

Podczas zwykłego lotu rejsowego, pasażerowie usłyszeli kapitana wspominającego, że być może zobaczą start promu Endeavour. Jak powiedział, tak się stało … zdjęcie przedstawione obok wykonała Stefanie Gordon za pomocą iPhone’a i wrzuciła na Twittera za pomocą jednego z serwisów foto, o których wspominałem przed paroma dniami. Nie dość, że zaczęło ją śledzić ponad tysiąc nowych osób, to jeszcze otrzymała telefony od ABC, CNBC, BBC i pewnie jeszcze kilku innych zlepek liter.

Sam fenomen osiągnięcia globalnego zasięgu jednym Tweetem, często zupełnie przypadkowo, to historia na zupełnie inny wpis. Bardziej mnie interesuje czy TwitPic opchnie komuś to zdjęcie … i za ile.

Trzeba się czasami poświęcać i świecić dupą, aby sfotografować odpowiedni temat …

Efekt wysiłków możecie zobaczyć tutaj:

• Żaba w ogródkowym oczku wodnym

@SamsungPolska dostarczył do testów aparat NX10 z serii tak zwanych EVIL, czyli pseudo-kompaktów z dużymi matrycami. Jest przede wszystkim większa od tych stosowanych w Micro 4/3¹, a sam aparat sporo tańszy od propozycji Fuji, chociaż bez jego zabójczego designu. Mam nadzieję na spędzenie z nim znacznie więcej czasu w tym tygodniu — pogoda w weekend niestety nie rozpieszczała.

Zmierzałem jednak do tego, że dzisiaj odebrałem² Samsunga Galaxy SII! Telefon jest gigantycznie mały. Ogromny ekran, ale za to jak leży w ręce! Ergonomia jest kilkukrotnie wyższa niż w HTC HD7 i po zaledwie godzinie zabawy stwierdzam, że jest zdecydowanie ciekawszą propozycją niż HTC Desire, którego miałem przyjemność testować niedawno.

Jeśli macie jakiekolwiek pytania to zostawiajcie komentarze …

Disclosure: Samsunga Galaxy SII otrzymałem do testów od Polkomtel S.A (lepiej znany jako Plus). Hardware’owo telefon reprezentuje model produkcyjny — dokładnie takiego możecie się spodziewać przy zakupie.

Our Terms of Service clearly spell out that Flickr/Yahoo! doesn’t own the photos that you upload. You, as a member, maintain all ownership rights to the photos that you upload to Flickr.

Z tego zdania jasno wynika, że Yahoo!² nie staje się właścicielem zdjęć, a użytkownik zachowuje pełne prawa do nich. Ale co z ewentualną odsprzedażą osobom trzecim?

In fact, when you upload to Flickr you set the kind of license that you want to apply to the photos, ‘All Rights Reserved’ is the default, or you can select one of the many flavors of Creative Commons licenses. The choice is yours and you maintain control over how your photo can be used by others. If you want to make your photo available for use by everybody in the world, license it using Getty Images, or to license it to a fancy magazine, it’s up to you.

Kolejny akapit wyjaśnie, że to użytkownik ustawia odpowiednią licencję dla każdego zdjęcia, które uploaduje. Flickr widać jest wart zaufania³ — nie słyszałem jeszcze o żadnej większej aferze z nim związanej. Gorzej w tym porównaniu niestety wypada Instagram:

By displaying or publishing („posting”) any Content on or through the Instagram Services, you hereby grant to Instagram and other users a non-exclusive, fully paid and royalty-free, worldwide, limited license to use, modify, delete from, add to, publicly perform, publicly display, reproduce and translate such Content, including without limitation distributing part or all of the Site in any media formats through any media channels, except Content not shared publicly („private”) will not be distributed outside the Instagram Services. Instagram and/or other Users may copy, print or display publicly available Content outside of the Instagram Services, including without limitation, via the Site or third party websites or applications (for example, services allowing Users to order prints of Content or t-shirts and similar items containing Content).

Generalnie mogą robić wszystko ze zdjęciami w swoim serwisie, włączając w to ich sprzedaż, wykorzystanie na przykład na koszulkach oraz udostępniać komukolwiek kto zapłaci. Nie dotyczy to zdjęć oznaczonych jako „prywatne”. Super …

TwitPic ToS: „By uploading content to Twitpic you give Twitpic permission to use or distribute your content on Twitpic.com or affiliated sites.” 

Zamieszanie w każdym razie jest spore, więc pilnujcie własnego nosa i czytajcie ten drobny druk, bo można tam czasem znaleźć naprawdę zaskakujące rzeczy. Ja już mam dosyć tego całego bullshitu i wywaliłem z FB co było do wywalenia — nie mam zamiaru ryzykować, że Markowi się coś nagle odmieni, szczególnie w perspektywnie wczorajszych wydarzeń. Ta firma straciła w moich oczach całą reputację, a nie wspominam nawet o aferze z Zuckerbergiem sprzed lat.

Ciekawe czy na uploadując na Flickr też musimy się martwić …

Dodatkowo załapałem się jeszcze na kamerę o wdzięcznej nazwie Q10BP, w której zupełnym przypadkiem odkryłem funkcję tworzenia filmów poklatkowych — całkowicie automatycznie! Szkoda tylko, że bateria trzyma tak krótko … wystarczyło zaledwie na jakieś dwie godziny.

Time lapse

Nie miałem czasu na nic ambitniejszego niestety, więc włożyłem kamerę do samochodu podczas kręcenia się po mieście (no pun intended), a potem na zamontowałem ją na balkonie i wyszło z tego coś takiego:

Montaż też na szybko — niestety nie miałem czasu pobawić się z tym dłużej. Potraktujcie to jako przykład działania tej funkcji.

Zabawki

Zacząłem szukać po sklepach i okazało się, że jest bardzo dużo zamienników w cenach 24-35PLN, które oferują pojemność do 2900 mAh.

Zaryzykowałem i kupiłem na Allegro baterię „z górnego przedziału cenowego” i jest ok. Ewidentnie dłużej trzyma, choć jest to jakiś „polski” produkt, robiony zapewne w Chinach.

Nie wiem czy ryzykowałbym ugotowanie aparatu baterią za kilkadziesiąt PLN. Już był taki jeden, któremu było szkoda zapłacić za oryginał do D3 i skończyło się naprawą … za ponad połowę wartości aparatu.

Aparat: Fuji X100 @ f/2
Muzyka: Frédéric Chopin – Nocturne #1 In F Minor, Op. 55

Black Design Associates pokazali ciekawy concept łączący dwie fantastyczne firmy — Leicę i Apple. W dużym skrócie chodzi o body aparatu, które zamiast matrycy wykorzystuje telefon komórkowy. iPhone’a w tym wypadku, z niewątpliwie jedną z lepszych matryc w swojej klasie wykorzystuje telefon jako ekran podglądowy, do wysyłania zdjęć do internetu i ich ewentualnej obróbki za pomocą zainstalowanych apps.

Cena takiej zabawki, wg. designerów, przewidywana jest na poziomie $900–$1200 — nie jest tanio. W zamian otrzymujemy niezależny obiektyw z możliwością zoomowania (wolałbym jasne 35mm), wizjer znany z dalmierzy oraz jak to pomysłodawcy określili: „ochronę” dla naszego telefonu … Tylko co będzie chroniło blisko dwukrotnie droższy aparat? Od strony programowej byłaby dedykowana aplikacja na iPhone’ie, która uruchamiałaby się automatycznie po włożeniu telefonu w obudowę (lub po jej włączeniu). Niezależne fizyczne pokrętła i przyciski mają z kolei zapewniać zwiększoną ergonomię aparatu. Przez moment miałem obawę o kompatybilność z przyszłymi generacjami iPhone’ów, ale o to ma dbać wymienna tylna ścianka.

• Link: Leica i9 Concept

WVIL

Drugą interesującą koncepcją, o której dowiedziałem się od Pawła, to projekt aparatu WVIL¹. Najbardziej szokująca zdecydowanie jest planowana, wg. autorów, specyfikacja sprzętowa. Aparat ma być kompatybilny z bagnetami Nikon F, Canon EF, Micro 4/3 i Leica M poprzez odpowiednie adaptery. Do tego 5″ ekran AMOLED o rozdzielczości 1920×1080, a wszystko byłoby napędzane wielordzeniowym Cortexem A15. WVIL miałby dodatkowo anteny do 802.11n, GPSa, Bluetooth i WirelessHD. Jeśli powyższe nie jest wystarczająco oderwane od rzeczywistości to matryca już tak: pełna klatka (36×24 mm) ze skromną liczbą 31.6 MP zapewniająca również video w 1080/60i. A na deser „kitowy” obiektyw 28-100 mm f/2.0.

Koniecznie obejrzyjcie film na temat:

• Link: Projekt WVIL

Wizje, a rzeczywistość

O ile bardzo podoba mi się projekt Leici i9 to zdecydowanie bardziej porywa mnie WVIL — to jest projekt, który spokojnie zastąpiłby w moim przypadku DSLR, ale pod warunkiem, że ostałaby się kompatybilność ze szkłami różnych firm i pełnoklatowa matryca. Mogłaby nawet mieć 10 MP i byłbym zadowolony … 30+ MP to zupełny absurd tak na marginesie.

A Wy, który wybralibyście? Leicę, która jednak musi polegać na maleńkiej matrycy czy futurystyczną pełną klatkę?

Jakoś w mediach nie słyszy się o tym. Nie słyszy się też, że Android robi dokładnie to samo jak iPhone, z tą różnicą, że automatycznie kasuje starsze wpisy ograniczając pojemność samego pliku. Trąbią o Apple wszędzie, ale widać taka jest cena popularności … Rzetelnych raportów w mainstreamowych mediach też nie widziałem …

Przypominam, że można to wyłączyć.

Miałem wczoraj przyjemność spędzić kilkadziesiąt minut¹ z Fuji X100 w mniej niż optymalnych warunkach oświetleniowych i kilka rzeczy od razu rzuciło mi się w oczy, dla mnie na tyle poważnych, że dyskwalifikują ten aparat dla mnie za tą cenę.

Hardware

Pierwsza rzecz, która rzuciła mi się w oczy to pseudo-skóra, którą jest opatulona większość obudowy. Nie jest tak miła w dotyku jak ta, którą otrzymujemy w lustrzankach — brakuje jej sprężystości i miękkości. Nie ma też wątpliwości, że to nie jest skóra. W połączeniu z metalową górą i dolną płytą sprawia jednak bardzo dobre wrażenie.

Obiektyw, również metalowy, niestety nie ma gwintu. Trzeba opcjonalnie zamówić i wymienić przedni element obiektywu, aby mieć możliwość przykręcania do niego filtrów. W moim przypadku nie ma to większego znacznia, ale powinno to być w standardzie.

Na tylnej ścianie, pod kciukiem w rejonie gdzie tradycyjnie w lustrzankach znajdziemy przycisk do AE-Lock (lub dodatkowy do wyzwalania ostrzenia — AF-ON) znajduje się taki plastikowy trybik, który można przesuwać lewo/prawo i ewentualnie nacisnąć. Ten przełącznik wygląda jakby został znaleziony na tyłach magazynów Fuji i wygląda zupełnie jak przycisk do zoomu w idioten-kamerach za 300 PLN. Zupełnie nie pasuje wykonaniem ani materiałem do reszty i obowiązkowo powinien zostać zastąpiony przyciskiem wyzwalania AF.

Wizjer w wersji optycznej jest niesamowity, chociaż potrzeba chwili, aby przyzwyczaić się do kadrowania zgodnie z nałożonym prostokątem, a nie sugerować się tym co widzimy. Wersja elektroniczna jest gorsza i konieczna tylko ze względu na błędy paralaksy podczas ostrzenia na krótkie odległości (typu kilka-kilkanaście cm) — gdyby nie to, to wątpię, abym z niej kiedykolwiek korzystał.

Software

Mam wrażenie, że osoby odpowiedzialne za menu zostały zwerbowane z działu kompaktów. Sześć ekranów opcji na dwóch różnych kartach powoduje, że ciężko cokolwiek znaleźć. Na plus zasługuje fakt, że jak już się aparat ustawi pod własne upodobania to rzadko trzeba tam wracać. Poza ustawieniem AutoISO, które z jakiegoś niewiadomego powodu nie jest dostępne pod pozycją wyboru ISO. Na Nikonie bardzo często pracuję w trybie manual z włączonym AutoISO, które dostosowywuje się automatycznie do ustawionego czasu i przysłony — super wygodna funkcja. Swoją drogą … Canon ma to beznadziejnie zaimplementowane.

Ostatnim problemem, który napotkałem w tym dziale podczas ten krótkiej zabawy aparatem to ustawienie wielkości pola AF — nie jest zapamiętywane i po wyłączeniu aparatu trzeba je od nowa ustawiać.

Ergonomia

Na początku bardzo źle czułem się wśród nieznajomych przycisków i opcji (instrukcję przeglądałem już dosyć dawno i dosyć pobieżnie). Dla porównania dodam, że przesiadka z Canona na Nikona była praktycznie bezbolesna, pomimo że te dwa systemy mają zupełnie różnie rozwiązane UI. W przypadku Fuji przydała się dosyć dobra znajomość mojego kieszonkowego Panasonica LX3 — wiele funkcji jest po prostu zbliżona do tych znanych z kompaktów.

Bardzo niewygodna jest zmiana aktywnego pola AF — aby je przesunąć trzeba lewym palcem przytrzymać jeden z przycisków obok LCD, a prawym kciukiem skorzystać z “krzyżaka”. Niestety powoduje to oderwanie lewej ręki od ulubionej pozycji — kciuk i palec wskazujący podpierający obiektyw. Jako, że ostrzenie ręczne jest w zasadzie wykluczone to jest to dla mnie spory problem.

Wiem, że w jakiś sposób można ustawić wspomniany, plastic-fantastic przycisk, aby pełnił rolę wyzwalacza AF. Niestety kilka minut spędzonych na poszukiwaniach w menu wspólnie z właścicielem aparatu nie zaowocowały niczym konkretnym … Wieloletnie zboczenie po DSLR, ale w tym formacie aparatu przeznaczonego potencjalnie do street photography wydaje się to być idealne zastosowanie — prefocus, a potem już tylko strzelamy.

Mieszane uczucia

Te kilkanaście minut zabawy niestety nie przekonały mnie do wydania ponad 4000 PLN na ten aparat. Za tą cenę musi oferować znacznie więcej niż tylko zbajerowany wizjer, który tak naprawdę nie byłyby zupełnie potrzebny, gdyby nie problemy z paralaksą przy bliskich odległościach. Gdyby nie to ostatnie to zdecydowanie zadowoliłbym się nakładanymi elementami w technice LCD — takiej jaką stosuje Nikon chociażby. Ma sporo mocnych stron, gdzie rozmiar, waga i wykonanie są zdecydowanie na najwyższym poziomie, ale ta ostatnia cecha nie została spełniona w całym zakresie — zupełnie jakby nad niektórymi elementami pracował zespół inżynierów odpowiedzialnych za najtańsze modele. Nad samym menu z kolei przydałoby się więcej wkładu prawdziwych ulicznych fotografów, którzy mogliby nadać mu więcej lekkości, przejrzystości i łatwiejszego dostępu do często używanych funkcji.

Bezkonkurencyjnie największym problemem jest w zasadzie brak możliwości ręcznego ustawiania ostrości! To właśnie ten element układanki dyskwalifikuje ten aparat, w szczególności, że AF zwyczajnie sobie nie radzi w ciężkich warunkach oświetleniowych — tutaj nawet najtańsza lustrzanka bije go na głowę. Ta właściwość w zasadzie jest dla mnie bardzo istotna, a większość zapewne nawet na to nie zwróci uwagi.

Wiadomość dla Fuji: jak wprowadzicie ręczne ostrzenie z mechanicznym pokrętłem na obiektywie zamiast obecnego fly-by-wire to użyteczna wartość X100 wzrośnie przynajmniej 100-krotnie! Resztę poprawek to firmware i powinna być bułka z masłem.

Jakbyście dodatkowo wypuścili model pełnoklatkowy z powyższymi usprawnieniami to cena w rejonie 6000 PLN niewielu odstraszy.

Wkrótce mam dostać w swoje ręce egzemplarz testowy na okres 3-4 dni — mam nadzieję, że uda się na więcej, w najgorszym wypadku na okres świąteczny, w którym planuje plener. Nie wykluczam, że zmienię podejście do tego małego diamentu ze skazami po dłuższym obcowaniu z nim …

Mój subiektywizm

Tak dla jasności, bo mam osobliwe podejście do rzeczy, które mi odpowiadają lub nie:

• spisuję moje bardzo bardzo … bardzo subiektywne wrażenia
• każdy powinien zastanowić się czy powyższe cechy są dla niego istotne czy nie — to bardzo indywidualna sprawa i dla niektórych mogą być zupełnie bez znaczenia, a to całkowicie zmienia postać rzeczy

Smacznego!

Nowy D5100 wchodzi w segment poniżej niedawno pokazanego model D7000 i jednocześnie zastępuje D5000. Przejmuje matrycę z tego pierwszego, co z jednej strony jest dobrą rzeczą, ale znacie moje zdanie na temat takich ilości megapikseli. Oto moje słowa z recenzji D7000 i myślę, że niewiele się zmieni przy tym nowym graczu:

O swoich przekonaniach względem upychania sporej ilości megapikseli na małych matrycach wspominałem nie raz. Jestem zdecydowanym przeciwnikiem tego typu marketingowych zabiegów ze względu na pogarszanie się jakości zdjęć i przekraczaniem zdolności obiektywów do naświetlenia tak ciasno upakowanych pikseli. Weźcie też pod uwagę, że podpinałem pod D7000 bardzo drogie i dobre obiektywy … strach się bać co stałoby się w przypadku najtańszych. Niestety tak wygląda marketing i to on rządzi tym segmentem … ale przejdźmy do konkretów.

Tak więc nowy model, względem D5000, zyskał 4 mln pikseli (16.2 vs. 12.3 MP), możliwości kręcenia filmów w 1080p, rozszerzone ISO (100-25,600), 14-bitowe RAWy i ruchomy ekran LCD wzorem z Canona 60D. Matryca to oczywiście APS-C, czyli należy wartość na obiektywie przemnożyć przez 1.5, aby uzyskać rzeczywisty kąt widzenia aparatu. Dołożono 11-punktowy system AF zwany Multi-CAM 1000.

Z nowości mamy tak zwane Effect Modes, czyli filtry które możemy nałożyć na zdjęcie bezpośrednio w aparacie. Jak dodadzą moduł 3G i możliwość publikowania zdjęć w internecie to będziemy mieli kolejne drogie narzędzie do zdjęć w stylu jakie oferuje Instagram. Najciekawszy wydaje się być selective colour, dzięki któremu możemy pozostawić jeden wybrany kolor, a z reszty zrobić zdjęcie B&W. Najbardziej przerażający z kolei to zdecydowanie miniature effect, który stara się udawać obiektyw T/S. W lustrzance. Emulator obiektywu T/S w lustrzance … Emulator T/S! W lustrzance! Niektórych może też ucieszyć tryb HDR, korzystający z dwóch zdjęć, aby rozszerzyć dynamic range. Szkoda, że tylko z dwóch.

Ciekawostka jest pogoń za klientami, których interesuje kręcenie video. Do oferty trafił nowy mikrofon o symbolu ME-1, zasilany prosto z aparatu i wyposażony w technologię redukcji szumów spowodowanych wiatrem. Profesjonaliści zapewne będą chcieli dokupić lepszy jakościowo sprzęt, ale dla amatorów może to być ciekawa propozycja, pod warunkiem, że cena będzie rozsądna. Patrząc na moduł GPS od Nikona, nie spodziewałbym się, aby w tym przypadku była atrakcyjna.

Wizjer w D5100 to ewidentnie jeden z elementów, na którym starali się ograniczyć koszty — jest nawet ciut mniejszy od tego w Canonie 600D i bardzo daleko mu do rozmiarów wizjera w D7000. Nie ma też 100% pokrycia kadru, co mnie akurat nie dziwi. Biorąc pod uwagę jak istotny jest ten element — w końcu przez niego patrzymy na to co chcemy sfotografować — zalecam mocno się zastanowić nad droższym bratem D5100, żebyście zaraz nie zdecydowali się na wyższą półkę.

Zapraszam jeszcze do przykładowych zdjęć w galerii na DPReview: D5100 Sample Gallery

Jakby nie patrzeć, jest to zacny upgrade względem poprzednika, ale szkoda, że marketingowcy nadal trzymają pieczę nad numerkami — jakby matryca miała w rejonie 10-12 MP to jakość niewątpliwie poprawiłaby się znacznie, a obiektywy (lub przynajmniej ich zdecydowanie większa część) byłyby w stanie sensownie przetworzyć tą rozdzielczość. Nie raz widzieliście okładki magazynów ze zdjęć mających 4-6 MP i nie wiedzieliście nawet o tym … A niektórzy nawet oszukują … przeczytajcie ostatnie kilka akapitów tego artykułu.

Lądowanie miało miejsce na lotnisku JFK, które znajduje się na wschód od Manhattanu i Brooklynu. Dla tych, którzy jeszcze nie podróżowali do Stanów Zjednoczonych: to, że dostaliście wizę w Polsce nie jest gwarancją, że wpuszczą Was na teren USA — groźnie wyglądający Pan (lub Pani) ostatecznie zadecyduje czy Was wpuścić czy nie. Po odprawie odebraliśmy bagaże i czym prędzej udaliśmy się na postój taksówek. Można do miasta dostać się kolejką i metrem, ale biorąc pod uwagę późną porę i pośpiech, to nie miało to sensu. Cena transportu publicznego oscyluje w rejonie $25 za osobę zależnie gdzie chcecie się dostać, a taksówka ma stałą stawkę $45 + haracz za most/tunel ($5) niezależnie od ilości pasażerów (do 4) i zazwyczaj jest szybsza. Sam przejazd po ciemku był niesamowity — jak zbliżaliśmy się do tunelu to widać już było Manhattan i słynne wieżowce. Całość była oczywiście podświetlona i sprawiała wrażenie surrealistyczne … i małe — jakby miniaturowe miasteczko dla dzieci oświetlone w każdy możliwy sposób. Dopiero po przebyciu rzeki okazało się jakie to wszystko jest gigantyczne … boczne szyby w taxi często nie pozwalały dostrzec szczytów budynków.

Nocleg na Manhattanie to ciężka sprawa — można szukać na Craigslist mieszkania do wynajęcia, szukać hotelu/hostelu/motelu lub szukać znajomych. Mieszkania zaczynają się od rejonu $50, a kończą na … co ja gadam — nie ma górnej granicy. Sporo osób wynajmuje je na weekendy lub dłuższe okresy. Niestety tutaj trzeba bardzo bardzo uważać — znaczna większość tych „super okazji” kończy się okradzeniem podczas nieobecności lub innymi oszustwami. Jest też sporo ukrytych opłat, jak bezzwrotne kaucje, opłaty za sprzątanie, i tak dalej. Hotele i podobne zaczynają się w zasadzie od $100-150 za pokoje, w których strach spać do … mniejsza o to. Za $250-300 za dobę można wynająć luksusowy apartament obok Central Park. Za ciut więcej dostaniemy pokój w Plaza Hotel na 5th Avenue.

Niestety ze względu na ograniczenia czasowe nie było możliwości pozwiedzania muzeów, ale do miasta podeszliśmy dwutorowo. Po pierwsze ograniczyliśmy się tylko do Manhattanu — jest wystarczająco duży — ale wybraliśmy dwie metody zwiedzania: typowe miejsca dla turystów i zgubienie się na życzenie. To właśnie cały pierwszy dzień spędziliśmy na łażeniu tam, gdzie nas nogi poniosły. Zwiedziliśmy okolice mniej i bardziej przyjazne, zobaczyliśmy lokalne życie ludzi i poznaliśmy miasto od drugiej strony. Z pewnych względów nie zawsze miałem ze sobą aparat, więc nie wszystko jest udokumentowane …

Po mieście polecam poruszać się taxi ($0.50 za milę + $3 postojowego) lub metrem. Pierwszy środek tanieje im więcej osób z nami wsiada, a drugi kosztuje $2.25 za przejazd (z możliwą przesiadką na inną linię na odpowiedniej stacji). Trzeba co prawda kupić MetroCard za $10 lub więcej (dostajemy $0.70 gratis za każde $10), ale potem możemy je doładowywać bez problemów. Aha — taksówki zatrzymujemy jak na filmach machając do nich. Jeśli numer na dachu jest podświetlony to znaczy, że jest wolna. Nie polecam wypożyczania samochodu — nie ma gdzie go potem zaparkować, a samo parkowanie jest drogie. Trzeba go też przestawiać skoro świt z jednej strony ulicy na drugą ze względu na sprzątanie.

Posiadanie karty kredytowej znacznie ułatwia życie. Polecam załatwienie sobie takowej (najlepiej Visę, obciążaną w USD zamiast MasterCard w euro) w swoim banku. Jeśli nie chcą dać, to można dostać kartę po uprzednim wpłaceniu na nią pieniędzy. Najważniejsza zasada: nie dawać swojej karty nikomu (szczególnie w podejrzanych miejscach) — przeważnie przeciągamy ją przez terminal samemu!

Nowy Jork to rzeczywiście chyba jedyne miejsce na świecie gdzie jest taki zlepek kultur z najprzeróżniejszych miejsc na świecie. Makaroniarza poznamy natychmiast; podobnie zresztą z Irlandczykami, Azjatami (doh!) i resztą narodowości. Są oczywiście dzielnice tematyczne: Little Italy, Chinatown, Chelsea i tak dalej. Mieszkaliśmy w tej pierwsze i o ile klimat był rewelacyjny, a knajpki urocze, to jedzenie nie dorównywało „naszym” włochom. Tak w ogóle to najlepsze miejsca są te, które nie są znane. Dla lokalnych, nie dla turystów. Mogę polecić przede wszystkim Blue Ribbon Sushi na Sullivan Street — miejsce, do którego ciężko trafić, ale z takimi pysznościami przygotowywanymi przez japończyków pierwszej generacji, że palce lizać. Z góry odradzam „prawdziwe” nowojorskie hotdogi w ulicznych kioskach na kółkach — paskudne.

Zapraszam do wybranych zdjęć z NYC — w zasadzie wszystko jest z Nikona D700 i Nikkora 14-24 f/2.8. Kilka z iPhone’a 4 też się znajdzie, a na samym końcu slideshow z iPhoto wraz z mapą.

Galeria

Pierwszy wieczór w NYC i kolejka do Apple Store na Fifth Avenue. Mamy jeszcze z 200 metrów do wejścia i około godziny stania.

Przechodnie co chwilę pytali się po co stoimy, ludzie wykrzykiwali to samo pytanie z samochodów, a wszyscy robili nam zdjęcia i kręcili filmy.

Człowiek staje się taki malutki wśród górujących wieżowców …

12/03 — Apple Store SoHo był zaledwie trzy przecznice od naszego crib.

Zachodni rejon Greenwich Village. Jak widać drogi bez rewelacji, a dziury często większe i bardziej niebezpieczne niż nasze.

Cicha i spokojna ulica — smutne kolory, ale te schody mają w sobie magię.

Trwa rozładunek, Empire State Building w tle.

Pod ulicą biegnie metro, a na przeciwko apartamentowiec.

Interwencja straży pożarnej, bardzo częsty widok w NYC.

Dymiąca studzienka kanalizacyjna — niestety zabrakło nocy i mgły, aby stworzyć odpowiedni klimat.

Kościół wciśnięty pomiędzy dwie kamienice.

5th Avenue przy Madison Square Park.

Flatiron Building. Całe miasto zmusza do nietypowych ujęć i bez szerokiego kąta nie podchodź.

Madison Square Park.

Flatiron Building — jeden z pięciu najbardziej rozpoznawalnych symboli NYC.

Madison Square Park zacieniony miejscami przez wieżowce.

Collegiate Reformed Church przy 5th Avenue.

Mieszanka stylów i typów budynków stojących obok siebie jest niewiarygodna.

Zbliżamy się do Empire State Building.

Kolejka turystów na taras widokowy dłuższa niż ludzi stojących po iPady. Pass.

Gołębie upodobały sobie słupy od sygnalizacji świetlnej przed Plaza Hotel.

Central Park.

Po lewej dzieciaki taplają się w wodzie i błocie. W tle ludzie jeżdżą na łyżwach na lodowisku.

Wycieczki dla turystów.

Wszechobecny cień.

Na wielu ulicach jest niczym w tunelu, gdzie słońce dociera bardzo rzadko. Po prawej Met life Building.

Grand Central Terminal.

Grand Central Terminal.

Grand Central Terminal — robi wrażenie.

Grand Central Terminal.

Typowa taksówka — najczęściej są to Fordy Crown Victoria, ale sporo też hybrydowych Fordów Escape (SUV); zdarzały się też Toyoty Prius.

Grand Central Terminal z Met Life Bldg w tyle. Ten najwyższy po prawej to Chrysler Building.

Chrysler Bldg na tle Grand Central Terminal.

Odbicie apartamentowca w szybach biurowca przy 90 Park Avenue.

Z księżycem w tle. Mniej więcej tutaj zaczęły mi nogi z dupy wychodzić — targanie sprzętu i zakupów po 18 km staje się męczące.

Nikogo w nowojorskim metrze nie obchodziło czy robię zdjęcia czy nie. W warszawskim to po paru sekundach pojawiła się policja i mnie pogoniła, strasząc paragrafami i cholera wie czym jeszcze.

One World Trade Center.

Skrzyżowanie Broadway i Vessey.

Cały rejon jest w przebudowie.

3 World Financial Center.

Widok na Ground Zero.

Chodnik na zachodniej stronie WTC był wyłączony z ruchu — jedne przejście było przez 3 World Financial Center.

W końcu wyjście po długim spacerze korytarzami.

Irlandzka knajpa w starej, zniszczonej kamienicy na tle budowy i nowoczesnych wieżowców.

Skrzyżowanie Liberty i Trinity St. — powrót do punktu wyjścia.

Charging Bull — symbol Wall Street. Na zdjęciu turysta chwyta byka za … cojones.

Charging Bull waży 3,200 kg i mierzy 4.9 m długości (zdjęcie zrobione iPhonem).

Widok na Statuę Wolności z Financial District. Interpretacja artystyczna własna (czyt. eksperyment).

Seton Shrine na tle nowoczesnych biurowców robi kolosalne wrażenie.

Mało zachęcające wejście do metra.

Whitehall Station — South Ferry.

Brooklyn Bridge.

Brooklyn Bridge — paskudna pogoda niestety.

W tle Manhattan. Kładka dla ludzi rozdzielona jest na część dla rowerów i dla pieszych — ci drudzy naturalnie nie zwracali na to uwagi ku złości tym pierwszym.

Widok na Financial District z mostu.

Little Italy i Mulberry St. W tle Empire State Building.

Mulberry St. za dnia.

Po lewej stronie, za białem Mercedesem, ekskluzywny klub, przed którym przez całą noc podjeżdżały egzotyki — Ferrarki, Porsche, Audi R8 V10 Spyder i wiele innych gdzie CLS 63 AMG był jednym z tańszych. Wstęp tylko po znajomości — pieniądze nie wystarczą.

Nocny ruch w Little Italy.

Little Italy.

Nowojorskie metro.

Nietypowe schody znalezione po „zgubieniu się” w małych uliczkach NYC.

Apple Store na Fifth Avenue

Zapraszam jeszcze do porcji zdjęć dla fanów z Apple Store na Piątej Alei.

Można robić zdjęcia i kręcić filmy w Apple Store bez problemów. Proszą tylko o niefotografowanie rejonu gdzie są kasy.

Video

Mam nadzieję, że się podobało. Tradycyjnie zapraszam do komentarzy jeśli macie pytania, uwagi lub cokolwiek innego.

Najważniejszym jednak powodem to bez wątpienia chęć odwapnienia się — pamiętam czasy, jeszcze nastoletnie, jak z przyjacielem kręciliśmy się po klubach, znudzeni, i padła propozycja wyjazdu nad jezioro (o 21:30 w piątek). Godzinę później byliśmy spakowani i w drodze. Oczywiście nie znaleźliśmy noclegu po dojechaniu w środku nocy, ale wbiliśmy się do dobrze znanego ośrodka i obudził nas szum leniwych fal, obijających się o pomost, na którym w końcu zasnęliśmy. To był piękny weekend …

Kilka dni temu, jak jeszcze gdybałem i kombinowałem czy jechać do NYC, po cichu sobie powiedziałem, że jeśli znajdę bilet na odpowiednim pułapie cenowym — gadżeciarstwo ma też swoje granice — to jadę bez względu na to jak się wycieczka skończy i ile iPadów przywiozę. Poszukiwania spełzały na niczym, nie było żadnych lotów w sensownej cenie, a ulotka Lufthansy o promocji pod koniec marca tylko mnie rozjuszyła. Dopiero wczoraj w nocy udało się znaleźć odpowiednie połączenie … a jak już się znalazło, to przysporzyło jeszcze więcej rozterek. O 6:00 rano dzisiaj jednak podjąłem ostateczną decyzję — raz kozie śmierć.

Jutro, chwilę po premierze, mam nadzieję już stać w zapewne długiej kolejce chętnych. Trzymajcie kciuki, żeby starczyło ich dla mnie … a w szczególności tych białych.

P.S. Będę starał się coś publikować zdalnie, ale nie wiem jak będzie z dostępem do sieci. W najgorszym wypadku zapraszam do śledzenia mojego Facebooka — tam prościej coś napisać.

Ciężko mi się do tego ustosunkować … nie wydaje mi się, aby wymienne matryce pojawiły się na rynku w tym roku, jeśli w ogóle. Niemniej jednak magia posiadania matrycy B&W to byłoby coś. Ciekawy jestem ile detali taka matryca byłaby w stanie odwzorować, biorąc pod uwagę, że nie byłoby filtru Bayera.

No i jak tu nie kochać 6400 ISO z ręki?